Aeaaeeooaeu ?aneiaeeu Iiooee?o TAR
 Αρχική    Ποιοί είμαστε    κονTaRομαχίες (forum)    σύνδεσμοι    επικοινωνήστε μαζί μας     ακούστε...
ΕΚΤΟΣ ΔΙΔΑΚΤΕΑΣ ΥΛΗΣ (*το Blog του Δημήτρη Κυπραίου*)
Μετάβαση στη σελίδα 1, 2  Επόμενη
 
Αυτή η συζήτηση έχει κλειδώσει, δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε, να απαντήσετε ή να επεξεργασθείτε θέμα σ' αυτή   Αυτή η Θ.Ενότητα έχει κλειδώσει, δεν μπορείτε να απαντήσετε ή να επεξεργασθείτε συζήτηση σ' αυτή    tar.gr Αρχική σελίδα του forum -> Αρχείο παλαιότερων Blog
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας  
Συγγραφέας Μήνυμα
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Πεμ Σεπ 04, 2008 8:42 pm    Θέμα δημοσίευσης: ΕΚΤΟΣ ΔΙΔΑΚΤΕΑΣ ΥΛΗΣ (*το Blog του Δημήτρη Κυπραίου*) Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Εκτός Διδακτέας Ύλης

Τελικά αναρωτιέμαι, τι είναι αυτό που μας κάνει να μιζεριάζουμε και να μοιρολατρούμε, κάθε φορά που μας συμβαίνει κάτι κακό και αναπάντεχο. Τι είναι αυτό που μας κάνει σαν λαό να μην μπορούμε να δούμε κατάματα την όποια αλήθεια, αλλά να γκρινιάζουμε και να ρίχνουμε το φταίξιμο πάντα στους άλλους.
Όλοι υποψιαζόμασταν τι συνέβαινε με την ΦΑΝΗ ΜΑΣ (την Φανή Χαλκιά εννοώ, και το διευκρινίζω γιατί τώρα ξεχάσαμε και τ’ όνομά της), όλοι σε συζητήσεις κάτι ψιθυρίζαμε, ίσως κάποιοι περισσότερο ειδικοί να μπορούσαν και να επιχειρηματολογήσουν για τις υποψίες τους.
Πως ήταν δυνατόν μια αθλήτρια μεσαίας κλάσης, όπως τουλάχιστον λένε οι γνώστες, με χρόνια αποχή από αγώνες, ξαφνικά να καταρρίπτει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο;
Μπορούσαμε να έχουμε τις επιφυλάξεις μας, να πανηγυρίσουμε με περισσότερο μέτρο, αλλά δυστυχώς προτιμήσαμε την υπερβολή, το ξεσάλωμα, την αποθέωση, γκρεμίσαμε τείχη, αποδώσαμε τιμές που δεν έχουν αποδοθεί σε ανθρώπους που ίσως περισσότερο τίμησαν το όνομα της πατρίδας μας. Ποιος από τους αρμόδιους έχει αποδώσει μέχρι σήμερα τις πρέπουσες τιμές στον Παπανικολάου, τον Καραθεοδωρή αλλά και τόσους άλλους.
Μήπως δεν φταίει η ΦΑΝΗ ΜΑΣ, αλλά όλοι εκείνοι που ψάχνουν να βρούνε τα συμπληρώματα της ανύπαρκτης προσωπικότητάς τους αλλά και του υπερεθνικιστικού πατριωτισμού τους, μέσα από τις νίκες της ΦΑΝΗΣ ΜΑΣ.
Μήπως φταίμε όλοι εμείς που αν και γνωρίζουμε ότι μας λείπει ο άρτος και έχουμε φθάσει στα όρια της πείνας, παρ’ όλα αυτά αποδεχόμαστε όλους εκείνους που φροντίζουν μέσω θεαμάτων να μας προτρέπουν να ξεχνάμε την πείνα μας.
Γιατί είμαι σίγουρος ότι κάποιοι γνώριζαν και γνωρίζουν και μάλιστα είναι υπεύθυνοι για όλες αυτές τις ιστορίες, όμως η δύναμη, ο πλούτος, οι διασυνδέσεις, τους έχουν στο απυρόβλητο. Συνεχίζοντας δε να μας πωλούν παραμύθια εμείς τους αποθεώνουμε, τους ψηφίζουμε, τους χειροκροτούμε, τους δοξάζουμε και τους επιτρέπουμε να αρχηγεύουν στις πλάτες μας.
Γιατί άραγε να φταίει η ΦΑΝΗ ΜΑΣ. Κάποιοι έπαιξαν με τις φιλοδοξίες της, μελέτησαν τον χαρακτήρα της, διέβλεψαν την δίψα της για δόξα, και έπαιξαν με αυτά, οδηγώντας την σε πράξεις συνειδησιακής υπέρβασης, προκειμένου να πετύχουν τους στόχους τους.
Και να τώρα που βρήκαμε ότι φταίει κάποιος άλλος, Ο Ρονγκ, ο Κονγκ ή δεν ξέρω ποιος. Πάντα ένα παιχνίδι στήνεται στην πλάτη μας, ενώ εμείς με τίμια μέσα προσπαθούμε για ότι καλύτερο μπορούμε.
Έτσι δεν έγινε και με τα Σκόπια, έτσι δεν έγινε και με την Κύπρο, έτσι δεν γίνεται κάθε μέρα με τα μέτρα που ανακοινώνονται από τους κυβερνώντες εις βάρος μας.
Πάντα κάποιος άλλος φταίει, εμείς ποτέ.
Δεν πάει το μυαλό μας ότι μπορεί να φταίει η δική μας πονηριά, η αστείρευτη μιζέρια μας, το καθημερινό μας ξεκατίνιασμα, ο ανεγκεφαλισμός μας και η αγελοποίηση στην οποία έχουμε οδηγηθεί εμείς οι ίδιοι εξ αιτίας της αμορφωσιάς και της καταθλιπτικής κακομοιριάς στην οποία έχουμε συλλογικά περιέλθει σαν λαός.
Γιατί η κάθε γενιά και ο κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν, τα πρότυπα που δημιουργεί ο ίδιος, αλλά και τους ήρωες που του πρέπουν.
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)


Το επεξεργάστηκε ο/η ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ στις Τετ Σεπ 17, 2008 7:25 am, 2 φορές συνολικά
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι Σεπ 16, 2008 11:51 pm    Θέμα δημοσίευσης: 'ΕΚΤΟΣ ΔΙΔΑΚΤΕΑΣ ΥΛΗΣ" (Ημερολογιακές σημειώσεις προσωπ Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Εκτός Διδακτέας Ύλης

Προσπαθώ να βρω κάποια λόγια να εκφράσω αυτό που αισθάνθηκα απόψε ακούγοντας ένα ΠΙΑΝΙΣΤΑ που στη συνείδησή μου είναι σχεδόν ταυτισμένος με ένα έργο του Maurice Ravel, ένα έργο που ακούγοντάς το κι απόψε μ' έφερε πίσω κάποια χρόνια, όταν βρέθηκε στα χέρια μου η ηχογράφησή του Gaspard de la Nuit με ερμηνευτή τον ίδιο.

Ηχογραφημένο το '82 όταν ήταν μόλις είκοσι τριών χρόνων, με ωριμότητα, εκφραστικότητα και Τεχνική κατάρτιση που τον έβγαλαν νικητή στην αναμέτρησή του με αυτό το΄δύσκολο έργο.

Ο Καλλιτέχνης για τον οποίο ξεκίνησα απόψε να γράφω τις σκέψεις μου δεν είναι άλλος από τον Κύριο IVO POGORELICH.

Ένας Μεγάλος Πιανίστας, αλλά όχι Πιανίστας-Σταρ. Ένας ερμηνευτής πονεμένος, ταλαιπωρημένος, εκφραστής της γενιάς του, ανατρεπτικός, αιρετικός ΄στις ερμηνείες του κάποιες φορές, γνήσιο παιδί της ρώσικης μουσικής διαπαιδαγώγησης ,που απόψε μας κατέθεσε την ψυχή του, την πίκρα του, τη χαρά του, την αισιοδοξία και την απογοήτευσή του.
Με ένα άκρως απαιτητικό πρόγραμμα τίμησε όλους εμάς που τρέξαμε να τον απολαύσουμε, τίμησε την μνήμη της δικιάς ΜΑΡΙΑΣ, αλλά και το Ίδρυμα Atheneum που τον κάλεσε να συμμετέχει στην έκδήλωση που οργανώνει κάθε χρόνο στην μνήμη της, την μνήμη της Μαρίας Κάλογεροπούλου (Callas).

Δεν ξέρω όμως αν εμείς οι παρευρισκόμενοι τιμήσαμε απόψε αυτόν τον άνθρωπο, τον ερμηνευτή όπως του έπρεπε ή απλώς τρέξαμε να τον ακούσουμε για να λέμε αργότερα ότι και εμείς είμασταν εκεί. Δεν ξέρω ακόμα αν με την συμπεριφορά μας τιμήσαμε την μνήμη της Callas.

Ένα κοινό που στην πλειοψηφία του πίστεψε ότι βρίσκεται σε Gala και όχι σε Recital, ακροβατούσε μεταξύ του νεοπλουτισμού και της επίδειξης. Είδα να πηδούν τα καθίσματα για να πάνε στην θέση που πίστευαν ότι θα ήταν πιο καλή γι΄' αυτούς ενώ είχαν ήδη βολευτεί σε άλλη. Είδα ανθρώπους να ψιλοκοιμούνται, ανθρώπους που δεν είχαν κλείσει τα κινητά τους τα οποία άρχισαν να χτυπούν είτε για κλήσεις, είτε για μηνύματα, είτε και για ειδοποιήσεις την ώρα που ο καλλιτέχνης κατέθετε την ψυχή του ερμηνεύοντας το πρόγραμμά του.
Και η αποθέωση΄ήταν ότι ακούστηκε και η αγαπημένη ελληνική προσφώνηση ως επίπληξη στον άτακτο θεατή ο οποίος δεν έκλεινε το κινητό του το οποίο ειδοποιούσε με ήχο λαλιάς κούκου παρακαλώ !!!!

Κρίμα, αλλά δυστυχώς δεν κάνουν τα ράσα τον παπά. Γιατί πολλοί από όσους παρευρέθηκαν κατά την γνώμη μου ούτε για να απολαύσουν την τέχνη του Pogorelich πήγαν, ούτε για να τιμήσουν την μνήμη της ΜΑΡΙΑΣ ΜΑΣ.

Πήγαν, ίσως απλά γιατί νομίσαν ότι λαμβάνει χώρα ένα ακόμα must γεγονός στους κοσμικούς κύκλους, ή γιατί το Ηρώδειο ή το Μέγαρο είναι μαγνήτης διασημοτήτων και κέντρο κοινωνικών επαφών.

Κύριε Pogorelich σας ζητώ συγγνώμη σαν ακροατής για ότι αναγκαστήκατε να υπομείνετε εξ αιτίας μας απόψε, αλλά βλέπετε εμείς έχουμε αρχαιοελληνική παιδεία η οποία είναι τόσο αυθεντική και ανάδελφη που δεν μας επιτρέπεται να τη προσαρμόσουμε στα δεδομένα της σημερινής εποχής. Την ευτελίζουμε και την ακυρώνουμε απλά.
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)


Το επεξεργάστηκε ο/η ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ στις Τετ Σεπ 17, 2008 9:41 am, 2 φορές συνολικά
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Σεπ 17, 2008 7:05 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Εκτός Διδακτέας Ύλης

Βρέθηκα πρόσφατα στο Μιλάνο για λίγες μέρες και θέλησα να επισκεφθώ το Μουσείο του Διάσημου Θεάτρου La Scala. Εκεί λοιπόν παθαίνω το πρώτο σοκ όταν στο εκδοτήριο μου αναφέρουν ευγενικά, χωρίς να γνωρίζουν την ελληνική μου προέλευση ότι λειτουργεί και έκθεση κοστουμιών από παραστάσεις που έδωσε στο Θέατρο η Μεγάλη Μαρία Κάλλας. Τους ευχαριστώ και αρχίζω να ξεναγούμαι.
Ξεκινώντας από το μικρό κατάστημα διακρίνω δύο πολυτελείς εκδόσεις στις προθήκες. Η μία αφορούσε στην Ίστορία του Θεάτρου και η άλλη ήταν αφιερωμένη στην DIVA ASSOLUTA (την απόλυτη Θεά) την ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ.
Φθάνοντας στην πτέρυγα που φιλοξενούσε την έκθεση, στέκομαι σε αρκετά γνώριμα κοστούμια παραστάσεών της. Συγκίνηση, δέος, συναισθήματα ανάμεικτα. Το μυαλό προσπαθεί να ζήσει νοερά τις στιγμές. Τέλος πάντων.
Γύρω στα δέκα άτομα βρισκόμαστε εκείνη τη στιγμή στο χώρο. Ησυχία απόλυτη, σεβασμός στην Ιστορία. Κάποια στιγμή την σιωπή αυτή σπάνε τα βήματα κάποιου κυρίου, υπαλλήλου του Θεάτρου θα διαπιστώσω αργότερα, ο οποίος ακουγοντάς μας να μιλάμε Ελληνικά κοντοστέκεται και μας λέει στα Ιταλικά

Εσείς τη γεννήσατε, αλλά την διώξατε. Εμείς την αναδείξαμε. Τιμή λοιπόν σε εμάς. Η Κάλλας είναι δική μας όχι δική σας, μας λέει.

Μήπως είναι έτσι τα πράγματα; Όπως και νά' ναι όμως η Κάλλας είναι όλου του Κόσμου, είναι Παγκόσμιο Σύμβολο. Είναι το όνομα που ταυτίζεται ακόμα και σήμερα με το ασυμβίβαστο, με το απόλυτο, με το τέλειο.
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι Νοέ 11, 2008 10:41 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Εκτός Διδακτέας Ύλης

Πολύ λόγος γίνεται όλες αυτές τις μέρες για ξένους δάκτυλους για ξένες δυνάμεις που θέλουν να κάνουν κακό στον τόπο και μετέρχονται μεθόδων και μέσων τέτοιων που τελικό στόχο έχουν να συνταράξουν την ζωή του τόπου και να αλλάξουν το πολιτικό σκηνικό προς όφελός τους. Να δούμε όμως την αστεία πλευρά του θέματος γιατί με ότι ακούμε μάλλον θα παραφρονήσουμε.
Κάποιο βράδυ, λοιπόν, ο Brown (όχι o James αλλά ο Gordon) με τον Bush (αυτός είναι ένας, μοναδικός, απερίγραπτος και ανεπανάληπτος) αποφασίζουν να βάλουν στο μάτι τον Πρωθυπουργό μας μια και δεν τους κάνει το χατίρι ούτε για το Σκοπιανό ούτε και για τον αγωγό αερίου, οπότε και τηλεσυσκέπτονται με σκοπό να τον αποκαθηλώσουν. Στο παιχνίδι μπαίνει και ο Πούτιν που απειλεί λέγοντας κάτω τα χέρια από τον Κώστα. Μάλλον δεν πρέπει να τον ενημέρωσε η Αλέκα μας γιατί εδώ και χρόνια δεν τα πάνε καλά.
Όμως οι δύο, ο πλανητάρχης και ο παρατρεχάμενός του πρέπει να βρούν και το άτομο που θα τους εξυπηρετήσει, αγνοώντας τις απειλές του Πούτιν ή Πούτσιν όπως είναι στα ρώσικα και εμείς εδώ σεμνότυφοι τον μετατρέψαμε σε Πούτιν για να μην παρεξηγούμαστε. Ψάχνουν λοιπόν και το βρίσκουν τελικά στο πρόσωπο ενός πρώην αριστερού και νυν κεντροδεξιού. Αυτός καλείται να βγάλει το φίδι από την τρύπα, χρησιμοποιώντας βέβαια και τα εγχώρια παπαγαλάκια (τους διαπλεκόμενους καναλάρχες) ως μέσον για την εξυπηρέτηση των σχεδίων τους (κάθε Κυριακή του παίρνουν και και μία συνέντευξη, ενώ κάθε Δευτέρα τρέχουν και δεν φτάνουν στο κόμμα . Και έτσι φθάνουμε στο σήμερα όπου πλέον η κυβέρνηση μένει με τους 151 βουλευτές. Ο αριθμός αυτός στα Μαθηματικά έχει διάφορες ιδιότητες. Είναι περιττός, ακέραιος, πρώτος και καρκινικός. Με την αφαίρεση της μονάδας όμως γίνεται επικίνδυνος. Κατ΄αρχάς διαιρείται με το τρία (αριθμός καταδεικτικός του λαού όταν θέλει να εκφράσει την δυσαρέσκειά του, παρ' τα .... μου λέει)), είναι ο αριθμός που διαιρείται ακριβώς με το πέντε και το δέκα, αριθμοί που εκφράζουν αντίστοιχα τις μονές ή τις διπλές μούτζες που μπορεί να αποδώσει ο καθένας στον προκαλέσαντα την δυσαρέσκεια.
Και για να προλάβουν τα χειρότερα δύο άξιες γυναίκες της πολιτικής μία Αμερικανίδα και μία Ελληνίδα αποφασίζουν να μπούν στο θέμα και να το λύσουν. Όμως για την κακή μοίρα της Ελλάδας γίνονται εκλογές στην Πλανηταρχία και αλλάζει ο Πλανητάρχης. Σε λίγο θα λεγεται Ο(Μπαμ)α. Συναντιούνται λοιπόν στον Φρεσκοασπρισμένο Σπίτι (τον Λευκό Οίκο εννοώ)και ο απερχόμενος θέτει ως πρώτο και μείζονος σημασίας θέμα την πτώση της κυβέρνησης στην Ελλάδα. Ο επερχόμενος πρόεδρος συμφωνεί, συμφωνεί και η ΣΙΑ όχι η ΤΑΣΙΑ ή άλλη ξέρετε και έτσι αρχίζει ο σχεδιασμός από το επιτελείο του νέου προέδρου.
'Ολα αυτά είναι η εξέλιξη ενός υποθετικού σεναρίου που το επξεργάστηκα με το διεστραμμένο ίσως μυαλό μου ακούγωντας υπουργό της Κυβέρνησης και επιφανές στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας να συνομοσιολογεί και να κινδυνολογεί σαν γνήσιος ΔΕΞΙΟΣ έτσι όπως μόνο ένας ΔΕΞΙΟΣ μπορεί να το κάνει, σε πρωϊνή εκπομπή ραδιοφωνικού σταθμού..
Αισθάνομαι πραγματικά ηλίθιος αλλά και αδύναμος να προστατεύσω πρωτίστως εμένα από όλες αυτές τις μακακίες (κατά Λαζόπουλο), ενώ δεν ακούω τίποτα για ότι με καίει και με τσουρουφλίζει. Δεν ακούω τίποτα για την πείνα μου, τα χρέη μου, την εργασιακή μου ανασφάλεια, την αντιμετώπιση της νεανικής παραβατικότητας, την εκπαιδευτική αδιαφορία, το ξεγύμνωμα καθημερινά της αξιοπρέπειας μου, μέσα από συμπεριφορές ωχαδελφισμού, ρεμούλας, νεοπλουτισμού υπαλλήλων του Κράτους, την ασφάλειά μου και τόσων άλλων προβλημάτων.
Αληθεια αν και το επίθετό μου δεν καταλήγει ούτε σε -πούλος όύτε σε -άκης, παρ' όλα αυτά σκέφτομαι να ζητήσω από τον φίλο μου τον Βασίλη που έχει μηχανή να με συνοδεύει στις μετακινήσεις μου σαν άμισθος σωματοφύλακας. Μπρος αυτός, πίσω εγώ και από πίσω η ουρά του γαϊδάρου μου. σαν εκείνη του γαϊδάρου του αγιορείτη μοναχού που όσοι έχουν κάποια ηλικία θα τον θυμούνται να ακούει την ορντινάτσα του να του φωνάζει "Σήμερα τα μακαρόνια να είναι ΜΙΣΚΟ".
Πάλι ψέματα σας είπα. Τον Βασίλη δεν τον θέλω για σωματοφύλακα αλλά για ορντινάντσα, να μου πηγαίνει την κόρη μου στο σχολείο, να προλαβαίνω και εγώ να πίνω τον πρωϊνό μου καφέ στο Γραφείο μου. Ντροπή μου λέτε εσείς, μαγκιά μου λέω εγώ.
Αλήθεια τι σχέση μπορεί να έχει η Καισαριανή με τους Καίσαρες; Μάλλον καμμία. Ευτυχώς
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Παρ Νοέ 14, 2008 10:27 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Αυτές τις μέρες αναρωτιέμαι μήπως εγώ είμαι ο φυλακισμένος και όλοι εκεί στις φυλακές είναι οι ελεύθεροι. Θα μου πείτε τι λέει αυτός. Θα σας πω αμέσως τι εννοώ. Όλοι οι Άνθρωποι εκεί είναι κατάδικοι ή σε δικαστική αναμονή κάποιοι άλλοι. Όλοι τους κάτι έκαναν αντίθετο στους κοινωνικούς κανόνες και τους νόμους του κράτους. Όλοι για κάποιο λόγο χαρακτηρίζονται αναξιοπρεπείς, αποβράσματα, καθάρματα από όλους εμάς που είμαστε απέξω και ίσως σωστά. Αυτοί είναι χαρακτηρισμένοι, αλλά και αποφασισμένοι να πληρώσουν το όποιο τίμημα της πράξης τους. Ξέρουν ότι η ζωή και η κοινωνία δεν τους χαρίστηκε, όπως χαρίζεται σε κάποιους άλλους που είναι στην απέξω. Παλεύουν λοιπόν αυτές τις μέρες για τα στοιχειώδη της ζωής του μέσα στο χώρο τους, εκεί που ξέρουν ότι η τιμωρία τους οδήγησε. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν ούτε καν ένα δικηγόρο για να τους συμβουλέψει, δεν έχουν ένα δικό τους άνθρωπο να τους ενθαρρύνει. Ελπίδα καμμία. Φως πουθενά. Αισιοδοξία στον πάτο. Και έρχεται τούτο το ανάλγητο κράτος να χειροτερέψει την κατάσταση. Να σημαδέψει αυτούς τους ανθρώπους ακόμα περισσότερο. Τι ζητούν; Λίγο καλό φαϊ. Ένα αποχωρητήριο να μην είναι σε κοινή θέα όταν χρειαστεί. Καλύτερη συμπεριφορά και πιο ανθρώπινη αντιμετώπιση.
Βέβαια θα μου πείτε ποιοι είναι αυτοί; Δεν είχαν ποτέ πνευματικούς να ξωμολογηθούν το πρόβλημά τους. Δεν έκατσαν ποτέ σε καρέκλα chesterfield, δεν γνώρισαν ίσως γονείς και δεν πρόλαβαν να ταχυδρομήσουν ούτε ένα γράμμα στον Αη Βασίλη. Οι αστυνομικοί στάθηκαν απέναντί τους και δεν τους έκαναν ποτέ την ορντινάντσα να πηγαίνουν τα παιδιά τους στο σχολείο. δεν είχαν κάν κάποια κεφαλή της πολιτικής να πιέσει για να αποφυλακιστούν. Τίποτα απ' όλα αυτά. Όμως τώρα στη φυλακή είναι ελεύθεροι. Δεν ελπίζουν σε τίποτα, δεν φοβούνται κανέναν.
Όλοι εμείς όμως ας κοιταχτούμε και ας δούμε σε τι ελπίζουμε, ποιούς φοβόμαστε και τελικά πόσο ελεύθεροι είμαστε. Δεν έχουμε κάνει τα εγκλήματα τα δικά τους. Όμως καθημερινά διαπράττουμε ένα έγκλημα στον εαυτό μας. Ανεχόμαστε την φαυλότητα, το βόλεμα, τις τράπεζες να μας πίνουν το αίμα, τα κάθε λογής -πέδια, τους κάθε λογής δικτατορίσκους ανεχόμαστε να τους χειροκροτούμε αντί να τους χλευάζουμε και να τους απαξιώνουμε. Για ποιό λόγο; μα γιατί ίσως κάποια στιγμή τους χρειαστούμε, για το βόλεμα του παιδιού μας, του ίδιου του εαυτού μας. Εμείς είμαστε φυλακισμένοι στη σάπια μας πραγματικότητα και όχι εκείνοι στις φυλακές. Εμείς δεν έχουμε περιθώρια απόδρασης από την ποταπή καθημερινότητά μας. Και το χειρότερο είναι ότι δεν έχουμε τη δύναμη να το χωνέψουμε. Εκείνοι εκεί μέσα το έχουν χωνέψει. Εμείς οι απέξω έχουμε μάθει να ζητούμε πολλά, αυτοί δεν ζητούν τίποτα. Ένα πιάτο φαϊ της προκοπής και το αίμα τους να τρέξει στις φλέβες τους καθαρό και ποτέ πια βρώμικο στις σύριγγες.
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Δευ Νοέ 24, 2008 9:19 am    Θέμα δημοσίευσης: ΕΙΚΟΝΑ ΣΟΥ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΣΟΥ ΜΟΙΑΖΩ Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Εδώ και λίγες μέρες έχει ανοίξει, ομολογουμένως, ένα μεγάλο θέμα στο Tar με τίτλο "ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΤΥΧΙΑΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΩΔΕΙΟΥ". Φυσικά να υπογραμμίσω ότι δεν είναι κομψό να εντοπίζεται και να εστιάζεται το πρόβλημα σε ένα Ωδείο.Ειλικρινά δεν παρεμβαίνω εκ του ασφαλούς μέσα από μια στήλη χωρίς αντίλογο, αλλά απλά και μόνο επειδή δεν είμαι αρμόδιος μουσικός, δάσκαλος, εξεταστής, ή παιδαγωγός.
Όμως πραγματικά, σαν γονιός που θέλει το παιδί του αν μη τι άλλο να μορφωθεί μουσικά και από τριών χρόνων το καθοδηγεί να ασχοληθεί με την μουσική παντιοτρόπως, έχω ορισμένες απορίες. Μία απλή απορία μου είναι αν ισχύει ακόμα το αξίωμα ότι ο μαθητής μαθαίνει και ο δάσκαλος διδάσκει. Ο υποψήφιος πτυχιούχος ή διπλωματούχος ανεξάρτητα από το Ωδείο από το οποίο θα αποφοιτήσει μέχρι και την στιγμή που θα συμβεί αυτό, δεν παύει να είναι μαθητής. Άρα έγκειται στον δάσκαλο να τον μορφώσει, να τον μάθει να προσεγγίζει ένα έργο, να τον διδάξει όλα εκείνα τα απαραίτητα που θα του επιτρέψουν να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα την Τέχνη του. Γιατί λοιπόν να μην μιλάμε για την αμορφωσιά κάποιων Μουσικών-Δασκάλων αλλά μόνο για εκείνη των μαθητών. Γιατί να μην μιλάμε για τα συναδελφικά μαχαιρώματα της Μυσικής Οικογένειας τα οποία με μικροπρέπεια πολλές φορές περνούν και μέσα από την βαθμολογία ενός εξεταζόμενου. Γιατί να μην μιλήσουμε για τον τρόπο με τον οποίο διδάσκεται η Τέχνη της Μουσικής στα Ωδεία μας. Πόσοι δάσκαλοι ή καθηγητές τολμούν να ξεφύγουν από αυτό που έχουν μάθει σαν σπουδαστές οι ίδιοι και να ανοίξουν τους ορίζοντες των μαθητών τους μέσα από ένα ευρύ ρεπερτόριο που θα τους επιτρέψει πραγματικά να ερμηνεύσουν και όχι να παίξουν ή όπως έχει επικρατήσει ο όρος να εκτελέσουν ένα έργο. Πολλοί; ΜΑΚΑΡΙ !!!
Ποιος συνθέτης, εν ζωή, θα μπορούσε να πει σε έναν ερμηνευτή, δεν ερμήνευσες καλά το έργο μου. Σαφώς κατά την μλέτη του έργου θα προτείνει ή θα συμβουλεύσει ή θα λύσει απορίες, όμως στο τέλος ο καλλιτέχνης θα ερμηνεύσει κατ' όπως θέλει και νομίζει αυτόςΚαι δεν μπορεί να ειπωθεί αυτό γιατί; Ο κάθε ερμηνευτής έχει την προσωπικότητά του και μέσα από αυτή προσεγγίζει ένα έργο. Καλώς ή κακώς έτσι είναι. Άλλοστε ούτε ο Bach ούτε ο Debussy συνόδευσαν τα έργα τους με κάοποιο εγχειρίδιο ερμηνείας.. Και στο τέλος-τέλος γιατί να ζητά ο εξεταστής από τον εξεταζόμενο να αποδώσει ένα έργο όπως θα ήθελε εκείνος, την στιγμή που και ο ίδιος κάθε φορά που θα το ερμηνεύσει, θα το προσεγγίσει διαφορετικά., είναι σίγουρο. Άλλωστε αυτή είναι και η δυναμική της δημιουργίας. Ο Συνθέτης το παραδίδει στους ερμηνευτές για να ανακαλύψουν ίσως πτυχές του έργου που και ο ίδιος δεν μπόρεσε να δεί. Πολλά τα παραδείγματα καλλιτεχνών που ηχογράφησαν πολλές φορές και άλλες τόσες ερμήνευσαν ένα έργο γιατί στα βήματα της ζωής το είδαν αλλοιώς. Αλλοστε πολλές φορές ακούω ότι ποτέ η μία ερμηνεία δεν μπορεί να μοιάζει με την προηγούμενη. Και αυτό ισχύει παντού. Η ερμηνευτική δεν είναι Μαθηματικά ένα και ένα κάνουν δύο. Σαφώς άλλο ερμηνεία και άλλο δεξιοτεχνία. Και τα δύο μαζί είναι Θεού δώρο.
Η μεγαλύτερη ίσως παιδαγωγός του εικοστού αιώνα, η Νadia Boulanger σε μία συνέντευξή της αναφέρει "Ξέρετε στους μαθητες μου προσπαθώ να τους διδάξω τρόπους να διαβάζουν και για να το κάνω αυτό μαζεύω ότι πληροφορία βρω για το έργο που θα διδάξω και τους την μεταφέρω, έτσι ώστε να γνωρίζουν πάνω απ' όλα τι παίζουν.." Έτσι έφθασε ο Lipatti, ο αγαπημένος της μαθητής, να πεί : ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΙΑΝΟ.
Δεν ζητά ο εξεταζόμενος το άριστα, προσπαθεί γι αυτό και αν δεν το αξίζει να μην το πάρει. Γιατί αν το πάρει το άριστα και το δίπλωμα θα αναζητήσει δουλειά σε κάποιο Ωδείο. Θα διδάξει λοιπόν, και τι θα διδάξει; Δεν λέω ότι θα ακολουθήσει σολιστική καριέρα, γιατί ξέρει ότι δεν μπορεί και αν το αποτολμήσει θα το μετανοιώσει από την πρώτη στιγμή. Όμως σαν δάσκαλος, θα έρθει να διδάξει το κάθε παιδί με τι προσόντα; Γιατί φαντάζομαι ότι αυτά που ακούγονται για την κιθάρα θα ισχύουν και για τα άλλα όργανα.
Και κάτι ακόμα. Οι επαναλήψεις, όπως και οι παύσεις είναι μέρος του έργου. Κανείς πιστεύω δεν έχει το δικαίωμα να ζητήσει την απαλοιφή τους. Γιατί δεν ζητά και την απαλοιφή των παύσεων,.έτσι για να τελειώνουμε πιο γρήγορα. Όλοι γνωρίζουμε ότι πολυλογάδες συνθέτες έχουν γράψει σελίδες γεμάτες επαναλήψεις. Θα άρεσε σε όλους τους εξεταστές που τολμούν να ζητούν κάτι τέτοιο, την ώρα που εκείνοι βρίσκονται στη σκηνή και ερμηνεύουν ένα έργο κουραστικό, ανιαρό και ακατανόητο να ζητήσει το κοινό να μην ολοκληρώσει ή να μην παίξει τις επαναλήψεις, ώστε να τελειώνει πιο γρήγορα; Μάλλον όχι. Αλλά άλλο αυθεντία και άλλο αυθεντικός. και στην περίπτωσή μας μάλλον αυθεντικός είναι, δυστυχώς ο εξεταζόμενος. Μην ζητάμε λοιπόν κάτι που θα μας ενοχλούσε αν το ζητούσαν από εμάς.
Οι εξεταστές κάποτε κρίθηκαν και ίσως να μην υπήρξαν κάποιοι από αυτούς και τόσο καλοί μαθητές. Άλλοστε πόσοι από τους εξεταστές, σε επιτροπές, τους ξέρει κάποιος πέρα από την οικογένειά τους και τους φίλους τους ή τους συναδέλφους τους και μάλιστα του ίδιου οργάνου. Πόσοι έχουν δώσει ρεσιτάλ τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που ξέρουν τι σημαίνει να παλεύεις για τη στιγμή και ακόμα πιο λίγοι εκείνοι που έχουν να επιδείξουν πραγματική καρριέρα είτε στην Ελλάδα είτε στο Εξωτερικό, γιατί οι υπόλοιποι έχουν βολευτεί πίσω από την ιδιότητα του δασκάλου κ.λ.π.
Ίσως τέλος. λαϊκίζοντας, θα πω κάτι. Αν βρεθεί την ώρα εκείνη κάποιος θρασύς εξεταζόμενος και ζητήσει από ένα απαξιωτικό επίτροπο να παίξει εκείνος αυτά τα έργα, είμαι περίεργος αν θα μπορέσει να αποδείξει ότι όλα αυτά που ζητά από τον εξεταζόμενο με το άγχος, με το τρακ, θα μπορούσε ο ίδιος έστω να τα διεκπεραιώσει με μιά σχετική άνεση για να μην πω με αξιοπρέπεια.
Άλλωστε οι υποψήφιοι πτυχιούχοι ή διπλωματούχοι είναι μέρος και αυτοί του συστήματος που υπηρετούν πολλοί δάσκαλοι. Και εδώ ισχύει κατ' απόλυτο τρόπο το "ΕΙΚΟΝΑ ΣΟΥ ΕΙΜΑΙ, ΔΑΣΚΑΛΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΣΟΥ ΜΟΙΑΖΩ".
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι Δεκ 02, 2008 10:12 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Είμαι ο πιο σκούρος απ' τ' αδέλφια μου
Με διατάζουν να τρώω στη κουζίνα όταν έρχεται κόσμος,
μα εγώ γελώ
γιατί εκεί τρώω καλύτερα
και διασκεδάζω περισσότερο.

Αύριο
θα καθίσω στο τραπέζι
όταν θά' ρθει κόσμος

Κανένας δεν θα τολμήσει να μου πεί
"Φάε στη κουζίνα !"
Έτσι ...

Και μετά θα κοιτούν την ομορφιά μου
και θα ντρέπονται.

Είμαι και εγώ η Aμερική


Στοίχοι του Langston Hugues
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Δευ Δεκ 08, 2008 9:59 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Παρακολουθώντας την Συναυλία της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών με τίτλο «Με αφορμή το παιδικό τραγούδι. Προσέγγιση από Έλληνες Μουσουργούς» που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 6/12/2008 στο Ινστιτούτο της Δανίας στην Πλάκα, θα ήθελα να καταθέσω ορισμένους προβληματισμούς σχετικά με το τι θα πρέπει να σημαίνει για έναν δημιουργό «ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ».
Θα πρέπει να σημαίνει ίσως τραγούδι γραμμένο σε απλή φόρμα, με απλή μελωδία και δυνατότητα εύκολης αφομοίωσης ή θα πρέπει να σημαίνει ένα έργο που σίγουρα θα καλύψει τις προσωπικές-συνθετικές φιλοδοξίες του Δημιουργού του, χωρίς καθόλου να μπει αυτός στην διαδικασία να κατανοήσει την απλότητα της παιδικής ψυχής αλλά και την ειλικρίνεια του παιδικού χαρακτήρα.
Μήπως θα ήταν καλύτερο ο κάθε ΜΟΥΣΟYΡΓΟΣ να αφήνει κατά μέρος τις προσωπικές του υφολογικές και τεχνολογικές αναζητήσεις και να αναζητά εκείνο το συστατικό στοιχείο στη σύνθεσή του που θα του επιτρέψει να διεισδύσει στην παιδική ψυχή με στόχο να την γαληνέψει, να την ισορροπήσει, να την πλάσει αλλά και να την βοηθήσει να ολοκληρωθεί στον βαθμό που του επιτρέπει ο εγωϊσμός και η ματαιοδοξία του;
Μήπως τελικά αυτό το είδος μουσικής είναι εξ ίσου δύσκολο και ίσως περισσότερο δύσκολο από άλλα είδη μια και θα πρέπει ο ΜΟΥΣΟΥΡΓΟΣ να προσεγγίσει το παιδί και όχι το παιδί να προσεγγίσει τον ΜΟΥΣΟΥΡΓΟ;
Πως παραδείγματος χάριν, μπορεί το έργο του Κου Γιώργου Μηνά «Το Τέταρτο Ταξίδι», σενάριο για γυναικείο φωνητικό σύνολο, ομάδα σαξοφώνων και C.D. σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη να είναι από εκείνα τα έργα που θα θελήσει ένα παιδί να ακούσει και να ξανακούσει ή και να προσπαθήσει να το ψιθυρίσει.
Αναρωτιέμαι επίσης πόσο εύκολα θα μπορούσε να αφομοιώσει ένα παιδί, άρα και να τις τραγουδήσει, τις μελωδίες των δύο τραγουδιών από το σύνολο των οχτώ του Κύκλου «Προσφορά στη Μάνα» για τρίφωνη παιδική ή γυναικεία χορωδία σε ποίηση Γαλάτειας Μπαλτά ή τα Τραγούδια «Μινύρισμα Εμμελές», «Κουβέντα με μια Βαρκούλα» και τα «Δύο Παιδικά Τραγούδια» της Κυρίας Άννας Μουζάκη όταν καταργείτε ακόμα και από έναν απλό Δάσκαλο Μουσικής, η δυνατότητα που έχει να τα διδάξει στην χορωδία του σχολείου του, κυρίως εξ αιτίας των δύσκολων φωνητικών ακροβατισμών που απαιτούν.
Θα μου πείτε δεν είναι αυτός ο στόχος ενός Μουσουργού που σέβεται την Τέχνη του; Μα τότε ποιος είναι ο στόχος; Να ασχοληθεί με αυτά μόνο η Μουσική Ελίτ αυτού του τόπου;
Θα πρέπει ο κάθε δημιουργός να συνειδητοποιήσει ότι «ουκ εν τω πολλω το ευ», ότι οι συνθέσεις του δεν προορίζονται να τραγουδηθούν ούτε από την Παιδική Χορωδία της Βιέννης, ούτε από την Χορωδία Αγοριών του Westminster, αλλά από παιδιά που δεν χρειάζεται να έχουν κάνει μονωδία και φωνητική σε ωδεία, πολύ δε περισσότερο όταν ένα παιδί που έχει την διάθεση να παίξει ή να τραγουδήσει και τις μελωδικές γραμμές των έργων αυτών να μπορεί να το κάνει με τα απλά μέσα που διαθέτει και να μην χρειάζεται τα πνευστά της Ακαδημίας Μπαχ της Στουτγκάρδης για να πραγματοποιήσει την επιθυμία του.
Όμως σε αυτό το πρόγραμμα υπήρξαν και εκείνοι οι Συνθέτες που έχουν κατανοήσει την ανάγκη πλήρως όπως Θόδωρος Αντωνίου, ο Παναγιώτης Θεοδοσίου, ο Χρήστος Σαμαράς, η Μαριλένα Ζλατάνου, ενώ σε κάποιο βαθμό η Εύα Ιεροπούλου και ο αείμνηστος Αλέκος Ξένος μαζί με τον Δημήτρη Δραγατάκη. Άφησαν για λίγο έστω κατά μέρος τις όποιες αναζητήσεις τους, τους πειραματισμούς, την ατονικότητα που για ένα παιδί είναι μάλλον ακατανόητη και λειτούργησαν οι ίδιοι με απλότητα και ειλικρίνεια απέναντι του. Με τα έργα τους, τουλάχιστον αυτά που ακούστηκαν δεν στάθηκαν απέναντι στην παιδική πραγματικότητα επιδεικνυόμεοι, αλλά με σεβασμό και απλότητα και βέβαια γνώση του αντικειμένου. Αυτό σημαίνει για μένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ. Η όποια συνθετική (Μουσουργική) προσπάθεια να φιλτράρεται μέσα και από την ανάγκη του τελικού αποδέκτη, πολύ περισσότερο όταν απευθύνεται κάποιος σε ένα παιδί που δεν έχει προλάβει ίσως ακόμα να ακούσει τίποτα. Γιατί η μουσική γραμμένη για τα παιδιά θα πρέπει εκτός των άλλων να τα προσελκύει στον κόσμο της και όχι να τα αποστρέφει ή να τα κουράζει.
Θα πρέπει κάποια στιγμή οι Έλληνες Συνθέτες να κατανοήσουν και να το χωνέψουν ότι τα έργα κρίνονται και δημιουργούν παρακαταθήκες ανάλογα με την αποδοχή τους από το ακροατήριο και όχι με βάση την συνθετική τους αρτιότητα ή την αρμονική τους πολυπλοκότητα ή ακόμα και τον βαθμό πειραματισμού που περιέχουν. Άλλωστε η ίδια η Ιστορία μας αποδεικνύει καθημερινά ότι έργα μεγάλων δημιουργούν έχουν παραδοθεί στην λήθη της Ιστορίας επειδή το ακροατήριο τα αποδοκίμασε.
Τελειώνοντας θα επιθυμούσα να διατυπώσω ένα ερώτημα στους Έλληνες ΜΟΥΣΟΥΡΓΟΥΣ
Γιατί από την εποχή του Καλομοίρη και μετά οι περισσότεροι, με εξαίρεση τον Σκαλκώτα και τον Κωνσταντινίδη και λίγους άλλους ακόμα που το έκαναν πολύ καλά, αρκετοί έχουν την τάση να παίρνουν ένα γνωστό θέμα είτε της Δημοτικής Παραδοσης είτε της Παιδικής μουσικής φιλολογίας και να το μετατρέπουν σε ένα πολύπλοκο αντιστικτικό παραλήρημα, επί το λαϊκότερο να του αλλάζουν τα φώτα. Αυτό ίσως να μην μου απαντηθεί ποτέ. Όταν απουσιάζει η έμπνευση μουσικού θέματος τουλάχιστον λίγος σεβασμός στον θεσμό του δανεισμού δεν βλάφτει.
Και βλέποντας κανείς το βιογραφικό μου μην βιαστεί να πει : Μα τι λές τώρα, αφού δεν είσαι μουσικός δεν ξέρεις, και τέλος πάντων τι γνώμη μπορεί να έχεις εσύ με την τέχνη της δικής μου δημιουργίας. Μην ξεχνάς λοιπόν εσύ ο ειδήμων που θα το πεις αυτό, ότι κάθε έργο και κάθε δημιουργία παίρνει σάρκα και οστά από τον δημιουργό του αλλά πνοή και διάρκεια ζωής από τον ακροατή ή τον θεατή που εισπράττει και αποδέχεται μόνο τα θετικά της όποιας δημιουργίας.

Υ.Γ. Σε όλες τις γλώσσες τουλάχιστον της Ευρωπαϊκής Ζώνης ακόμα και για τους Μέγιστους της Μουσικής Ιστορίας χρησιμοποιείται η λέξη ΣΥΝΘΕΤΗΣ (Composer). Εμείς εδώ χρησιμοποιούμε την λέξη ΜΟΥΣΟΥΡΓΟΣ (Music Creator) μάλλον για να δηλώσουμε την αδυναμία μας να έχουμε ΣΥΝΘΕΤΕΣ.

Άραγε ο Σκαλκώτας είναι ΜΟΥΣΟΥΡΓΟΣ ή ΣΥΝΘΕΤΗΣ;
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Δεκ 10, 2008 8:36 am    Θέμα δημοσίευσης: Γράμμα στον Αλέξανδρο Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Γράμμα στον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ ΓΙΕ ΜΟΥ !
Σε αποκαλώ έτσι γιατί έτσι σε αισθάνομαι. Γιατί έτσι πρέπει να αισθανόμαστε εμείς όλα εσάς τα παιδιά, που αγωνίζεσθε για μας τους βολεμένους, τους δειλούς, τους δήθεν αγανακτισμένους, τους μίζερους.
Σε αποκαλώ έτσι γιατί επιτέλους έκανες το παιδί μου να κλάψει για πρώτη φορά όχι για το εφήμερο αλλά για το ιδανικό. Για ό,τι θα πρέπει να εμπνέει κάθε άνθρωπο.
Σε αποκαλώ έτσι γιατί μου είπες δυνατά ότι αυτό για το οποίο παλεύω, την καθημερινότητά μου, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα άλλοθι στο συμβιβασμό μου με το ανήθικο. Γιατί εσύ δεν πρόλαβες να σκεφθείς τι είναι θάνατος και όμως τον έζησες. Δεν πρόλαβες να μάθεις για ό,τι εγώ έζησα και ξέχασα. Δεν πρόλαβες να μεγαλώσεις για να γνωρίσεις την δική μεμψιμοιρία. Δεν πρόλαβες να δεις όλους εμάς να γλείφουμε τους εκάστοτε βαρόνους του συστήματος.
Σε αποκαλώ ΓΙΟ μου γιατί μόνο έτσι δεν θα σε ξεχάσω, για να σε ξαναθυμηθώ στη Επέτειο του Πολυτεχνείου που την καταντήσαμε και αυτή φτηνιάρικο Πανηγύρι . Γιατί μόνο έτσι τα δάκρυά μου για τον χαμό σου θα γίνουν ποτάμι που θα διαβώ με ανθρώπινη περηφάνια, για να φτάσω στην αντίπερα όχθη της ζωής. Εσύ θα μου πεις διάβηκες το ποτάμι ήδη. Όμως θα ξέρω ότι εκεί υπάρχεις σαν Σύμβολο, σαν Ιδέα, σαν Πραγματικότητα αλλά και Όνειρο.
Σε αποκαλώ ΓΙΟ μου γιατί έφερες την ανατροπή στη ζωή μου, γιατί μου έδειξες ότι κάθε μέρα μπορεί να σε σκοτώνω, να ποδοπατώ την ψυχή σου, αλλά εσύ δεν με εκδικείσε, με βοηθάς να καταλάβω ότι το σύστημα που δημιούργησα εγώ και όλοι οι συνομήλικοί μου και συνεχίζουμε να το συντηρούμε είναι σάπιο, όπως σάπια είναι και τα όνειρά μας.
Είσαι ΓΙΟΣ μου, αλλά εγώ δεν ξέρω αν είμαι άξιος πατέρας σου, γιατί το πιστόλι του δολοφόνου που σε σκότωσε είναι αγορασμένο με δικά μου λεφτά, γιατί εγώ του επέτρεψα να σε προστατεύει σαν όργανο της τάξης, γιατί εγώ επέτρεψα στο αδίστακτο κράτος που εξέθρεψα και εκτρέφω ακόμα να σε βγάλει στο δρόμο για να υπερασπιστείς το μέλλον σου, όταν αυτό θα έπρεπε να το κάνω εγώ.
Δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι πατέρας σου όταν δέχομαι καθημερινά τον εξευτελισμό μου και όχι μόνο να τον δέχομαι αλλά να τον αφήνω και παρακαταθήκη σε σένα.
Δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι πατέρας σου όταν επιτρέπω στο αδηφάγο σύστημα να εκμεταλλεύεται ακόμα και τις τελευταίες στιγμές σου χωρίς να κλείνω την τηλεόρασή μου και χωρίς να μπορώ να αναθεματίσω όλους αυτούς που σου στέρησαν το όνειρο, την φιλοδοξία, την ελπίδα.
Αύριο όταν θα ξυπνήσω θα σε αναζητήσω, δεν θα σε δώ, αλλά θα ξέρω ότι εσύ με βλέπεις και με συμπαθάς, αλλά δεν με λυπάσαι. Θα ακούω τη φωνή σου να μου λέει.

ΕΓΩ ΞΕΚΙΝΗΣΑ, ΕΣΥ ΠΡΟΧΩΡΑ

Θα προχωρήσω λοιπόν Αλέξανδρε, ΓΙΕ ΜΟΥ.

Καληνύχτα και όνειρα γλυκά.
Σ' αγαπώ
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ Δεκ 31, 2008 9:41 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Εκτός Διδακταίας Ύλης

______

Οι Φωτογραφίες απεικονίζουν έναν Παλαιστίνιο Μαχητή, την είσοδο του Στρατοπέδου του Νταχάου όπου η επιγραφή στη σιδερένια είσοδο γράφει ότι Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ και δύο παιδιά της Παλαιστίνης την στιμγή της φρικης

Τούτες τις μέρες ο κόσμος όλος βιώνει ένα δράμα, εκείνο της εξόντωσης του Παλαιστινιακού Λαού. Ένα δράμα που φθάνει στα όρια της γενοκτονίας. Οι εικόνες σοκάρουν περισσότερο από τους αριθμούς. Και όλα αυτά γιατί; Για το αυτονόητο, ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, μια ανάγκη για την οποία αγωνίσθηκαν σε όλη την Ιστορία τους και οι ίδιοι οι Ισραηλίτες.
Άραγε που μπορεί να αναζητήσει κανείς το όνειρο, την ελπίδα σε αυτήν την πραγματικότητα; Πουθενά, γιατί πουθενά δεν υπάρχει πεδίο κυριαρχίας της σύνεσης και της λογικής. Δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής από αυτήν την δυναμική εδαφικών διεκδικήσεων. Τελικά, το αίμα και ο θάνατος είναι οι κυρίαρχοι πρωταγωνιστές, ένθεν κακείθεν.
Η αντιμετώπιση αυτή των Παλαιστινίων από τη μεριά των Ισραηλινών, πολλές φορές με κάνει να αναλογισθώ σε τι μπορεί να διαφέρει η ρατσιστική αντιμετώπιση των Εβραίων από τον Χίτλερ και το Γερμανικό Ναζιστικό Καθεστώς. Σε τι μπορεί να διαφέρει η γενοκτονία εκείνη από αυτήν που βιώνουμε σήμερα. Και τότε οι Εβραίοι της Γερμανίας αντιμετωπίζονταν σαν μία επικίνδυνη μειονότητα, αλλά και τώρα οι Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Και τότε οι Γερμανοί φόρτωναν στους Εβραίους όλα τα δεινά της σύγχρονης ιστορίας τους, αλλά και τώρα οι Ισραηλίτες το ίδιο κάνουν στους Παλαιστίνιους.
Δεν θα σταθώ μόνο στο ότι χάνονται παιδιά αλλά στο ότι πεθαίνουν άνθρωποι που θα μπορούσαν να προσφέρουν στον τόπο τους, που η ζωή τους ανήκε και το μόνο που ζητούσαν και ζητούν είναι ένα κομμάτι γης για να μπορέσουν να ξεδιπλώσουν τα όνειρά τους.
Ο αγώνας είναι άνισος και ετεροβαρύς. Από τη μιά οι Ισραηλίτες έχουν την επίσημη συμπαράσταση της Αυτοκρατορίας των Πολεμόφιλων Αστέρων και των αρκετών εκ των Επαρχιών-Υπηκόων της και από την άλλη ένας λαός που μέχρι πριν λίγο δεν του είχε δοθει καν τον δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται. Αλλά τα ίδια δεν συνέβαιναν και τότε; Κάτω από την μύτη του Τσώρτσιλ, του Ρούσβελτ αλλά και του Στάλιν δεν είχε ξεκινήσει η εφαρμογή της ΤΕΛΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ; Και μάλιστα κάποιοι εξ αυτών έτριβαν τα χέρια τους (Τσαμπερλαιν και αργότερα Τσώρτσιλ και Στάλιν) γιατί επιτέλους είχε βρεθεί ένας Χίτλερ να κάνει αυτό που εκείνοι επιθυμούσαν αλλά δεν τολμούσαν να το ξεκινήσουν. Άσχετα βέβαια αν οι Εγγλέζοι την γλίτωσαν γιατί πάντα πίστευε ο Χίτλερ ότι ήταν οι μόνοι με τους οποίους μπορούσε να διαφεντέψουν τον κόσμο. Ενώ ο Στάλιν αν και συμμάχησε με τον Χίτλερ (μην το ξεχνάμε το΄Σύμφωνο μη Επίθεσης) έχασε 3.500.000 ψυχές στο Ανατολικό Μέτωπο. Ποιός άραγε θυμάται αυτή τη γενοκτονία; Άλλοστε για τους Χίτλερ και Χίμλερ χειρίτερος και από έναν Γερμανο-Εβραίο ήταν πάντα ένας Ρωσο-Εβραίος και γενικά Σλαβο-Εβραίος μιας και η Σλάβικη Φυλή σύμφωνα με την Ναζιστική Φιλετική Θεώρηση ο ήταν υποδεέστερη όλων ακόμα και εκείνης της Εβραϊκής.
Συμπεραίνει πλέον κάποιος σήμερα ότι τους ΕΒραίους τους φοβόντουσαν για την οικονομική δύναμή τους αλλά και την παγκόσμια (από τότε) επιρροή τους, ενώ τους Ρώσους και τους Σλάβους γενικά του απεχθάνονταν πιστεύοντας ότι ο βαθμός ευφυίας τους ήταν τόσο μικρός ώστε να είναι χαμηλότερος και από εκείνο των ζώων.
Ο αγώνας αυτός είναι άνισος και για ένα ακόμα λόγο. Συγκεκριμένα για τον λόγο εκείνο που έχει να κάνει με την παράδοση και την πραγματικότητα. Στην προκειμένη περίπτωση πραγματικότητα και ιστορικό γεγονός είναι η παρουσία των Παλαιστινίων στην περιοχή της Γάζας από την εποχή των Βυζαντινών τουλάχιστον, όταν οι Εβραίοι σκορπίζονταν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα μετά την βίαιη απομάκρυνσή τοτς από τα Ισπανικά Εδάφη την εποχή της Αραβικής κυριαρχίας στην Ιβηρική Χερσόνησο. Ενώ παράδοση είναι η κατά τας Γραφάς εκ Θεού παραχώρηση της Γης αυτής στους Ισραηλίτες.
Τελικά οι Ελέω Θεού παραχωρήσεις εξουσιών και δικαιωμάτων πάντα προκαλούν δεινά στον κόσμο.
Εύχομαι όμως τα δεινά του λαού αυτού να τελειώσουν όχι με την κυριαρχία του Άστρου του Δαυίδ αλλά με τον συμβιβασμό και την αμοιβαία κατανόηση. Άλλοστε ακόμα και ο ουρανός τους δείχνει τον δρόμο όταν στον άπειρο χρόνο συνυπάρχουν η Ημισέληνος με το Άστρο του Έσπερου που μπορεί , μεταφορικά, να είναι και το Άστρο του Δαυίδ στην περίπτωση αυτή.
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Ιαν 25, 2009 8:22 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Μεταφέρω αυτούσιο το άρθρο της Εφημερίδας "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" αναφορικά με το σύστημα μουσικής εκπαίδευσης των παιδιών στη Βενεζουέλα "EL SYSTEMA" με την ευκαιρία της ανάληψης της μουσικής διεύθυνσης της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης από τον Gustavo Dudamel, του μαέστρου που ξεπήδησε κυριολεκτικά από αυτό το σύστημα

Παράθεση:
«Δωρεάν μουσική παιδεία για τα παιδιά»
Προϊόν του δικτύου «El Sistema» της Βενεζουέλας, ο νεαρός μαέστρος Γκουστάβο Ντουνταμέλ διευθύνει τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης
The Economist

Στους φιλοξενούμενους μαέστρους της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης δεν επιτρέπεται συνήθως να χρησιμοποιούν την μπαγκέτα του Λέοναρντ Μπερνστάιν. Ο Γκουστάβο Ντουνταμέλ είναι μια από τις λίγες εξαιρέσεις. Υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα στην παθιασμένη, διαισθητική μουσική νοοτροπία του διασημότερου μαέστρου της Φιλαρμονικής και τον κ. Ντουνταμέλ, ο οποίος θα είναι ο μουσικός διευθυντής της Φιλαρμονικής του Λος Αντζελες την επόμενη σεζόν. Ισως όμως μεγαλύτερη σημασία έχει το όραμα που μοιράζεται ο 27χρονος μαέστρος από τη Βενεζουέλα με τον Μπερνστάιν - ότι οι τέχνες είναι ένα μέσο για να βελτιωθεί η κοινωνία.

Ο Γκουστάβο Ντουνταμέλ, ο οποίος ήρθε αυτόν τον μήνα στη Νέα Υόρκη για να διευθύνει την Πέμπτη Συμφωνία του Μάλερ, έργο που το έχει κάνει ένα είδος προσωπικής υπογραφής του, είναι προϊόν του «Εl sistema». Το περίφημο δίκτυο νεανικών ορχηστρών της Βενεζουέλας, που ιδρύθηκε από τον Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου το 1975, προσφέρει δωρεάν μαθήματα και μουσικά όργανα σε παιδιά και εφήβους, στην πλειονότητά τους από υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας όπου αφθονούν οι πειρασμοί των ναρκωτικών και της εγκληματικότητας.

Η επιτυχία του Γκουστάβο Ντουνταμέλ και του «συστήματος» ενέπνευσε την πρόσφατη ίδρυση της Youth Orchestra LA YOLA, η οποία επίσης έχει στόχο να βοηθήσει μη προνομιούχα παιδιά. Ο Ντουνταμέλ και η Φιλαρμονική του Λος Αντζελες ελπίζουν να επεκτείνουν το πρόγραμμα σε όλη τη μητροπολιτική περιοχή, ακολουθώντας το παράδειγμα του συστήματος στη Βενεζουέλα, όπου έχουν δημιουργηθεί εκατοντάδες μουσικά σύνολα.

Εντυπωσιακές ερμηνείες

Σ' αυτά περιλαμβάνεται η Νεανική Ορχήστρα Σιμόν Μπολίβαρ, την οποία ο κ. Ντουνταμέλ έχει διευθύνει από το 1999 και με την οποία έχει κάνει πολλές εξαιρετικές ηχογραφήσεις με τη δισκογραφική εταιρεία Deutsche Grammophon, ανάμεσά τους την Πέμπτη Συμφωνία του Μάλερ και την Πέμπτη Συμφωνία του Μπετόβεν. Το 2007 οι νεαροί μουσικοί εντυπωσίασαν κριτικούς και ακροατήριο με τις υψηλού επιπέδου ερμηνείες τους έργων Μπετόβεν και Μπερλιόζ. Φορούσαν μπουφάν με τη σημαία της Βενεζουέλας όταν ερμήνευαν έργα Λατινοαμερικανών συνθετών, σηκώνονταν από τις θέσεις τους και στριφογύριζαν τα μουσικά τους όργανα όταν έπαιζαν κομμάτια από το «Γουέστ Σάιντ Στόρι» του Μπερνστάιν. Οπως λέει ο Ντουνταμέλ, «το λατινοαμερικανικό αίμα είναι σαν τη σαμπάνια. Ο κόσμος λέει ότι εμείς οι Βενεζουελάνοι είμαστε τρελοί, και είμαστε. Είναι ψυχή μας και είμαι περήφανος γι' αυτήν».

Πρώτο βραβείο

Ο Γκουστάβο Ντουνταμέλ, ο οποίος ξεκίνησε τη μουσική του εκπαίδευση ως βιολονίστας, ήθελε να γίνει μαέστρος από τα τέσσερα χρόνια του. Τράβηξε τη διεθνή προσοχή όταν κέρδισε το πρώτο βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Μουσικής Διεύθυνσης Gustav Mahler στο Μπάμπεργκ της Γερμανίας. Ο Εσα Πέκα Σάλονεν, ο σημερινός μουσικός διευθυντής της Φιλαρμονικής του Λος Αντζελες, ήταν τότε στην κριτική επιτροπή και μίλησε στην Ντέμπορα Μπόρντα, την πρόεδρο της ορχήστρας, για το πληθωρικό ταλέντο του νεαρού μαέστρου. Η κ. Μπόρντα θυμάται που τον παρακολούθησε στις πρόβες της πέμπτης συμφωνίας του Μάλερ με την ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου. Στην αρχή ακούγονταν «σαν στρατιωτική μπάντα που παίζει Μάλερ», λέει. Ωστόσο, μετά από λίγες ώρες με τον Ντουνταμέλ, του οποίου το στυλ στις πρόβες το περιγράφει ως «ευγενικό, παραγωγικό και ζωηρό», ο ήχος του συνόλου άρχισε να μοιάζει πιο πολύ με της Φιλαρμονικής της Βιέννης.

Ο Στίβεν Γουίτσερ, πρώτο τρομπόνι στη Φιλαρμονική του Λος Αντζελες, εκτιμά τον τρόπο που ο Ντουνταμέλ «αναμιγνύει τη νεανική ορμή και σφριγηλότητα με τη συνετή και σοβαρή μουσική δουλειά». Πολλοί μαέστροι διαθέτουν «πολύ έντονη προσωπικότητα», αλλά «ο Γκουστάβο έχει πάνω του μια αθωότητα». Θερμή υποδοχή περιμένει τον νεαρό μαέστρο και έξω από την αίθουσα συναυλιών. Καλωσορίζοντάς τον, οι Los Angeles Lakers του χάρισαν μια μπλούζα της φημισμένης ομάδας μπάσκετ με το όνομά του πάνω της.

Εκπαίδευση για όλους

Ιδεαλιστής όπως και ο Μπερνστάιν, ο δυναμικός, σγουρομάλλης μαέστρος πιστεύει ότι το κράτος πρέπει να προσφέρει σε κάθε παιδί στην Αμερική μουσική παιδεία, όπως συμβαίνει στη Βενεζουέλα. «Οφείλουμε να εκπαιδεύσουμε την κοινωνία. Με τη μουσική και τις άλλες τέχνες, η εκπαίδευση πρέπει να προέρχεται από το κράτος. Και αυτό θα γίνει, είμαι σίγουρος», λέει με την αισιοδοξία κάποιου που δεν έχει ακόμα ζήσει σε μια χώρα χωρίς ιατρική περίθαλψη για όλους, πόσω μάλλον δωρεάν μαθήματα βιολιού. «Οταν αλλάζεις τη ζωή ενός παιδιού, αλλάζεις τη ζωή ολόκληρης της οικογένειας. Οταν βρεθείς μπροστά σ' αυτά τα παιδιά, καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό, όχι μόνο για το μέλλον της κλασικής μουσικής, αλλά για το μέλλον του κόσμου». Πραγματικά, ένας μαέστρος που ενσαρκώνει το «Ναι, μπορούμε» του νέου Αμερικανού προέδρου.

Το μουσικό θαύμα «Εl Sistema»

Ο μαέστρος Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου και το Σύστημα Παιδικών και Νεανικών Ορχηστρών της Βενεζουέλας αποτελούν σύμβολο για όλους τους ερμηνευτές, συνθέτες, πολιτιστικούς διαχειριστές και εκπαιδευτικούς που σε όλο τον κόσμο πασχίζουν ώστε να επιβιώσει ένα μουσικό είδος το οποίο εδώ και χρόνια φυτοζωεί, αλλά και να αξιοποιήσουν τη μουσική εκπαίδευση σε όφελος των νέων. Η επιτυχία της προσπάθειας αυτής -σήμερα εκπαιδεύονται στη Βενεζουέλα 265.000 παιδιά και έφηβοι, στην πλειονότητά τους από φτωχές οικογένειες- υπήρξε τεράστια. Και ο ιδεαλισμός που ενσαρκώνει αρχίζει να διαδίδεται σε διεθνή κλίμακα, με πρώτη «χώρα εξαγωγής» τις ΗΠΑ. Ενώ στην Ευρώπη μαέστροι, όπως ο Κλάουντιο Αμπάντο και ο Σάιμον Ρατλ βλέπουν εδώ και καιρό τη Βενεζουέλα ως τον τόπο όπου θα ξεκινήσει η αναζωογόνηση της κληρονομιάς των Μπαχ, Μότσαρτ, Μπετόβεν, Μάλερ, στις ΗΠΑ σχεδιάζεται η εφαρμογή του συστήματος στην πράξη. Ο Γκουστάβο Ντουνταμέλ, το πιο λαμπρό αστέρι του «θαύματος» της Βενεζουέλας, θα αναλάβει, εκτός από τα καθήκοντα του μουσικού διευθυντή της Φιλαρμονικής του Λος Αντζελες, την διάδοση της δωρεάν μουσικής εκπαίδευσης σε υποβαθμισμένες ισπανόφωνες συνοικίες της πόλης. Ανάλογες πρωτοβουλίες έχουν ξεκινήσει στη Φλόριντα (από τον Μάικλ Ουίλσον Τόμας) και στη Νέα Υόρκη, όπου οι υπεύθυνοι του Κάρνεγκι Χολ βάζουν σε εφαρμογή τη στρατηγική του «συστήματος» στο Χάρλεμ και στο Μπρονξ.

_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Φεβ 28, 2009 6:34 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Θυμός, αγανάκτηση, πίκρα, συγκίνηση από ένα γεγονός που όπως λέει και ο Κώστας Γρηγορέας σιγά την είδηση για το αδηφάγο ενημρωτικό σύστημα. Ποιός ήταν ο Σπύρος Παπικινός για να ασχολουθούν τα δελτία ειδήσεων με την δολοφονία του. Γιατί ο θάνατός του όπως και των συνταξιδιωτών του αλλά και όσω έχουν αφήσει την τελευτάια τους πνοή ή την αρτιμέλειά τους στην άσφαλτο της Αθηνών-Πατρών ή όπου αλλού αν δεν το έχουμε καταλάβει πρόκειται για δολοφονία. Μια δολοφονία που δεν έχει ένοχο αλλά μόνο θύματα. Όλοι οι υπεύθυνοι θα το αποδώσουν στην κακή στιγμή, στην κακή οδήγηση αλλά κανείς στην εγκληματική αμέλειά τους.
Πριν πέντε χρόνια ακριβώς δυο-τρεις μέρες πριν στις 23 Φεβρουαρίου του 2004 είχα την ατυχία να χάσω ένα δικό μου άνθρωπο, έναν φίλο μου στην άλλη καρμανιόλα του Μαλιακού. Εκείνος δεν έφυγε με την γυναίκα του αλλά με την δεκάχρονη κόρη του. Δύσκολες στιγμές, πιστέψτε με ακόμα δεν μπορώ να ξεπεράσω αυτόν τον χαμό γιατί ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω και να χωνέψω αυτό που όλοι μου λένε ότι ήταν το πεπρωμένο του. Ο Νίκος έφυγε με την Αλίκη την κόρη του. Άφησε εμάς τους ΄φίλους τους να τον θυμόμαστε. Ο Σπύρος έφυγε με την γυναίκα του άφησε τους δικούς του πίσω να τον θυμούνται.
Όμως δεν τον έχασαν μόνο οι δικοί του άνθρωποι, οι οικείοι του, αλλά και όλοι εκείνοι που τον θαυμάζαμε σαν μουσικό και σαν άνθρωπο.
Δεν τον είχα γνωρίσει προσωπικά παρά μέσα από τον σολιστική του παρουσία. Ένας καλλιτέχνης που μου άρεσε πολύ, τις φορές που έτυχε να τον ακούσω και με κέντριζε σαν άνθρωπος όσες φορές τον είχα συναντήσει. Ευγενικός, χωρίς έπαρση, αποτελούσε μία σημαντική προσωπικότητα στον χώρο του, καταδεκτικός και πάντα ευγενικός και διακριτικός. Την ευγένεια του την διέκρινες ακόμα και στον τρόπο που διηύθυνε το σύνολο 'ΦΛΑΟΥΤΟΠΙΑ' που ο ίδιος είχε ιδρύσει. Ένας άνθρωπος που μέσα από την δραστηριότητα του αισθάνομαι ότι ποτέ δεν προσπάθησε να αυτοπροβληθεί, αλλά να αφήσει παρακαταθήκες για την΄τέχνη που υπηρέτησε είτε μέσα από το οργανικό σύνολο που ίδρυσε είτε και μέσα από τις μεταγραφές έργων για φλάουτο ή και για σύνολο φλάουτων.
Ο Σπύρος, ο φίλος μου ο Νίκος έφυγαν. Πήραν μαζί τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Όσοι από τους δικούς τους μείναν εδώ σίγουρα μια ζωή θα αναρωτιούνται. ΓΙΑΤΙ ;;;;;;;;;;;;;;
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Μάρ 22, 2009 9:04 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

John Williams

Με πολύ προσοχή διάβασα όλα όσα έχουν γραφτεί στο Tar για το ρεσιτάλ του John Williams. Όπως πολλοί έτσι και γω σκέφθηκα ότι θα έβρισκα εισιτήριο κάποια στιγμή που θα αποφάσιζα να πάω στο ρεσιτάλ αυτό. Αλλά μάταια. Sold out (όπως λέγεται στην ελληνική γλώσσα) από την πρώτη ημέρα.
Όμως είχα την τυχη να τον ακούσω, να τον θαυμάσω, να τον απολαύσω όταν πριν από κάποια χρόνια, ίσως να είναι και δέκα ή και περισσότερα, είχε ξανάρθει στην Αθήνα για να προωθήσει τότε την καινούργια του δισκογραφική δουλειά με ερμηνειες έργων του Augustin Barrios. Αξέχαστη βραδυά, όχι μόνο γιατί τα έργα, που μέχρι εκείνη την στιγμή μου ήταν σχεδόν άγνωστα, αλλά γιατί αυτός ο άνθρωπος με κέρδισε με την απλότητά του επι σκηνής, με την αφτιασίδωτη εμφάνισή και με την άνεσή του. Με κέρδισε πρώτα σαν άνθρωπος και μετά σαν κιθαριστής. Γιατί, κατα την άποψη μου η μεγαλοσύνη ενός καλλιτέχνη, πέρα από τα μουσικά του χαρακτηριστικά είναι η απλότητα, η αμεσότητα και η επαφή με τον κόσμο που τον ακούει.
Δεν θα έλεγα ότι είμαι από τους φανατικούς λάτρεις του οργάνου, όμως τα συναισθήματα που ένοιωσα εκείνο το βράδυ ήταν τόσο έντονα που ειλικρινά αποφάσισα να δω τι γίνεται με αυτό το όργανο, να ακούσω περισσότερο. Μέχρι τότε η μόνη επαφή μου με τον Williams ήταν μέσα από τα τραγούδια του Θεοδωράκη. Άρχισα σιγά-σιγά να ακούω τους γνωστούς κλασσικούς κιθαριστές όπως τον Yepez, τον Segovia, τον Diaz, τον Bream και φυσικά πολύ Williams.
Όλοι απ' όσους προανέφερα με βοήθησαν να μπω λίγο πιο μέσα, ας πούμε να εμβαθύνω. Είμαι σίγουρος ότι όλοι τους συνέβαλαν τα μέγιστα στην καταξίωση της κιθάρας παγκοσμίως. Μπορεί επίσης μερικοί εξ αυτών ή και όλοι να είναι περισσότερο σημαντικοί από τον Williams, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, υπάρχουν ειδικοί για να το πουν και να το αναλύσουν, αλλά μπορώ να πω με αρκετή σιγουριά ότι ο John Williams με έκανε να αγαπήσω το όργανο αυτό, να μπορώ να το ακούω και να συγκινούμαι, να ηρεμώ και να αναστατώνομαι, γιατί οι ερμηνείες του δεν έχουν στόμφο και λόγια ανάγνωση. Είναι από τους καλλιτέχνες εκείνους που παίρνουν το όργανο και το απογειώνουν.
Θα ήθελα να σημειώσω εδώ ότι σε απολύτως προσωπικό επίπεδο, :ένα βασικό κριτήριο καταξίωσης ενός οποιουδήποτε καλλιτέχνη στην συνείδησή μου αποτελεί η δυνατότητά του να με ευαισθητοποιήσει σε έργα που με άφηναν, μεχρι τότε, αδιάφορο μέχρι την στιγμή που οι ερμηνείες του σε αυτά με κέντρισαν να τα ξανακούσω και ίσως ακόμα να τα αγαπήσω.
Θυμάμαι την συγκίνηση που και εγώ ένοιωσα ακούγωντας ζωνταντά το Cathedral του Barrios, να προσθέσω δε τον Williams ακόμα και αν τον ακούσω από CD, μέχρι και σήμερα μου προκαλεί τα ίδια συναισθήματα.
Ειλικρινα σαν ακροατή, και μάλιστα όχι ειδικό, λίγο με απασχολεί αν χρησιμοποιεί ενίσχυση ή όχι. Αλλά και αυτό να συμβάινει, που συμβαίνει, στα μάτια μου φαντάζει σαν ένας νεωτεριστής και καινοτόμος που τολμά, που ψάχνει τον ήχο, που δεν φοβάται το καινούργιο.
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Σαβ Απρ 04, 2009 7:29 pm    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Βρέθηκα στο Κέντρο της Αθήνας, κάποιες φορές αυτές τις μέρες και πραγματικά αγανάκτησα με την εικόνα που παρουσιάζει η γωνία Φιλελλήνων και Μητροπόλεως. Κλούβες, Μ.Α.Τ. μοτοσυκλετιστές Δελτάδες, Ζητάδες, φαντάζομαι και μυστική αστυνομία με πολιτικά. Γιατί άραγε; Φυσικά όχι για να πιάσουν τους 'γνωστούς-άγνωστους' που ανά πάσα στιγμή μπορούν να κάνουν άνω-κάτω την περιοχή, αλλά για μια χούφτα ανθρώπους που έχασαν την δουλειά τους όταν οι επιχειρήσεις του ΚΥΡΙΟΥ ΛΑΝΑΡΑ απεφάσισαν να χρεωκοπήσουν. Άνθρωποι που έχουν οικογένειες, παιδιά που δούλευαν με την ελπίδα να βγουν στην σύνταξη και να ξεκουραστούν ή να έχουν το μεροκάματα για να μπορούν να πληρώνουν την δωρεάν παιδεία των παιδιών τους, την δωρεάν υγεία την δική τους και της οικογένειάς τους, την ελπίδα που τους προσφέρει το άθλιο αυτό κράτος να φύγουν απ' τον μάταιο τούτο κόσμο με αξιοπρέπεια.
Είδα αντίσκηνα που στηθηκαν με τάξη μπροστά από το Υπουργείο της Εθνικής Οικονομίας να συνθέτουν ένα σκηνικό που απλώς αφυπνίζει και υποδηλώνει ένα γεγονός χωρίς εξάρσεις, παλληκαρισμούς και ότι άλλο θα μπορούσε να ταράξει την γαλήνη της περιοχής. Όμως αυτούς τους ανθρώπους τους φρουρούν περίπου πενήντα αστυνομικοί (δύο κλούβες είδα εγώ) περισσότεροι δηλαδή από τους διαμαρτυρόμενους, και μάλιστα σε ώρα που όλοι αυτοί οι αξιοπρεπείς απολυμένοι-διαμαρτυρόμενοι είχαν κλέισει τις σκηνές και κοιμόντουσαν.΄
Δεν μπορεσα να καταλάβω την τόση αστυνόμευση της περιοχής την στιγμή που τις προάλλες στο Κολωνάκι έγινε το μπάχαλο και οι Αξιωματούχοι της ΕΛ.ΑΣ έδιναν εντολή, όπως είπαν αυτήκοες μάρτυρες αλλά και δημοσιογράφοι, να αφήσουν τους ταραξίες να εκτονωθούν.
Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει καθημερινά οι Κύριοι του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης να μας προκαλούν με τις επιλογές τους και να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι αυτές οι επιλογές στοχευουν στην επιστροφή μας στα Πέτρινα Χρόνια του περιπολίας του Οργάνου και της σύλληψης με μόνη την υποψία. Πιθανόν βέβαια να επαναφέρουν και τον Νόμο 4000 (τον θυμάστε; )
Άραγε σκέφτηκε κάνεις από τους Κυρίους αυτούς ότι η πρόκληση φέρνει την αντίδραση, ότι η αντίδραση οδηγεί στην εκτροπή και η εκτροπή στην ακρότητα. Μήπως αυτό επιδιώκουν ώστε να αστυνομεύσουν όλους μας περισσότερο και να μας αναγκάσουν να πειθαρχήσουμε σε ένα σύστημα που εφαρμόστηκε από την Δεξιά για πολλά χρόνια στην πατρίδα μας και το οποίο δημιούργησε ρουφιάνους πληρωμένους και εθελοντές;
Άκουγα πριν λίγες μέρες ένα Αστυνομικό Συνδικαλιστή να λέει σε ραδιοφωνική εκπομπή ότι ο κόσμος δεν είναι μαζί τους γι' αυτό και συμβαίνουν πολλά από τα όσα συμβαίνουν. Και ειλικρινά αναρωτήθηκα, μα πως να είναι ο κόσμος με το μέρος τους όταν ακόμα είναι νωπές οι μνήμες των όσων έπρατταν μέχρι και πριν λίγα χρόνια στο όνομα της εξουσίας που τους είχε δοθεί.
Πως να είναι ο κόσμος με το μέρος τους, όταν είναι προσφατες ακόμα οι μνήμες από την συμπεριφορά της Αστυνομίας την εποχή της Χούντας;
Πως να τους συμπαθήσεις όταν ακόμα και σήμερα τους ζητάς με πολύ ευγένεια μία πληροφορία και σε αντιμετωπίζουν ως εν δυνάμει αναρχικό ή απατεώνα;
Όμως, αισθάνομαι την ανάγκη να πώ ότι η έλλειψη εκτίμησης του κόσμου στον θεσμό της Αστυνομίας επ' ουδενί δικαιολογεί και νομιμοποιεί τις δολοφονικές επιθέσεις εναντίον τους, γιατί πάνω απ' όλα είναι άνθρωποι με οικογένειες και παιδιά πολλοί από αυτούς, στο τέλος-τέλος δεν είναι δυνατόν να σηκώσουν στην πλάτη τους το βάρος μιας δολοφονικής πράξης ενός συναδέλφου τους. Άλλοστε και αυτούς, ας μην κρυβόμαστε, τους εκπαιδευει, τους συντηρεί και τους οπλίζει το ίδιο σύστημα που δραστηριοποιεί και ελέγχει τους αναρχικούς, τους αντιεξουσιαστές και όλους τους αντι.
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΠΡΑΙΟΣ



Εγγραφή: 18 Μάρ 07
Δημοσιεύσεις: 135
Τόπος: ΑΘΗΝΑ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Κυρ Απρ 12, 2009 10:07 am    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Την περασμένη εβδομάδα βιώσαμε μία τραγωδία στην γειτονιά μας, στην πόλη Aquilla της Ιταλίας. Ξαναθυμηθήκαμε στιγμές δικές μας αγωνίας, φόβου και ομαδικής παράκρουσης, τότε το 1981 και ποιο πρόσφατα το 1997, χωρίς να ξεχνώ τους σεισμούς στο Αίγιο, στα Κύθηρα, στη Θεσσαλονήκη και τόσους άλλους. Ακούσαμε τους φίλους Ιταλούς σεισμολόγους να τσακώνονται όπως και οι δικοί μας για επίκεντρα, εντάσεις, προειδοποιήσεις, λες και την στιγμή της καταστροφής και του ανθρώπινου πόνου, μετράει αυτό. Είδαμε ανθρώπους να κλαίνε στις αγκαλιές συγγενών τους, να έχουν σωθεί οι ίδιοι αλλά να έχουν χάσει παιδιά, γονείς, φίλους.
Τα κανάλια του Signor Berlusconi δεν ζουμάριζαν βέβαια πάνω στον ανρθώπινο πόνο όπως τα δικά μας, και καλά έκαναν, αλλά έψαχναν δειλά μια ευκαιρία που τουλάχιστον απ' όσο μπορεσα να δω, οι πονεμένοι γείτονες μας δεν τους την έδωσαν.
Θα μου πείτε ο ανθρώπινος πόνος μετράει για τον Cavalliere; Όχι φυσικά. Μετρούν τα δικαιώματα των ποδοσφαιρικών αγώνων, τα συμβόλαια και φυσικά, μην ξεχάσω να πώ, ότι δεν έλλειψε και το άχαρο χιούμορ του Ιταλού Πρωθυπουργού όταν μίλησε για camping.
Ας πούμε, καλά οι Ιταλοί, το πρόβλημά τους έχουν κάθε δικαίωμα να το διαχειριστούν όπως εκείνοι νομίζουν καλύτερα. Δεν υστέρησαν ομως και οι δικοί μας. Αναλύσεις, δάκρυα, επιστημονικές προσεγγίσεις, εστίαση στον ανθρώπινο πόνο.
Όμως είναι δύο θέματα που πραγματικά με εξόργισαν και μου προκάλεσαν αγανάκτηση.
Το ένα αφορά στην αντιμετώπιση της διάσωσης των ανθρώπων. Δεν άκουσα από κανένα, σε τούτο δω τον τόπο, τις ΄πρω΄τες μέρες τουλάχιστον, γιατί μετά πήραν είδηση την βλακεία τους, να μιλά για τα μωρά, τους φοιτητές από την Νιγηρία, την Παλαιστίνη και τόσους άλλους ντόπιους και αλλοδαπούς, νέους και γέρους που χάθηκαν (μιλώ πάντα για τις ημέρες εκείνες), αλλά μόνο για τον άτυχο Έλληνα φοιτητή Βασίλη Κουφολιά. Μα όλοι άνθρωποι δεν ήταν που πλακώθηκαν από τα ερείπια; Τι σημασία έχει άραγε σε αυτή την περίπτωση η εθνικότητα. Θα μου πείτε, τούς Έλληνες τους ενδιαφέρουν οι συμπατριώτες τους, αλλά πόσο υποκριτικό μπορεί να είναι αυτό;
Σαφώς ο συμπατριώτης μας ήταν άτυχος, αλλά άτυχοι δεν ήταν και όλοι όσοι σκοτώθηκαν; Άτυχοι δεν ήταν τόσοι Ιταλοί που έχασαν τα παιδιά τους;΄Ούτως ή αλλως τα λευκά φερετρα δεν έλειψαν από την ομαδική κηδεία την οποία, παρεπειμπτώντως να αναφέρω ότι δεν τέλεσε ο Πάππας ως θα όφειλε κατά τη γνώμη μου.
Μα γιατί υπάρχει ο Παππας; Ίσως για να διευθύνει την Banco dello Spirito Santo, για να ασκεί διπλωματία, να υπενθυμίζει καθέ τρεις και λίγο ότι ο κόσμος επιτρέπεται να πεθαίνει απο AIDS αλλά να μην μπορεί να κάνει έκτρωση. Τέλος πάντων.
Το δεύτερο αφορά στην αποτύπωση του θρήνου της μάνας του άτυχου Βασίλη Κουφολιά. Πολλά κανάλια στην πόλη του θρήνου έφεραν τον φακό κοντά της για να καδράρουν, όπως λένε στη γλώσσα τους οι τεχνικοί της τηλεόρασης, την οδύνη και την απελπισία της. Εκείνη τη στιγμή, βέβαια, δεν έχει κανείς τη δύναμη να διώξει κανένα, άλλοστε αυτός που πονά μπορεί να θεωρεί ακόμα και τους περίεργους που στέκονται δίπλα του, σαν συμπαραστάτες του ή ακόμα να μην έχει επαφή με τον χώρο και την πραγματικότητα. Ο πόνος όμως είναι προσωπική υπόθεση, το κλάμα, ο λυγμός, το μοιρολόϊ λειτουργούν λυτρωτικά ενω η κάμερα σε τέτοιες περιπτώσεις μάλλον εκθέτει και θεατρολογεί πάνω στην δυστυχία και την απελπισία παρά αναδυκνύει το συναίσθημα.
Η μάνα σίγουρα δεν μπορούσε να σκεφτεί την ώρα του θρήνου, τίποτα άλλο, παρά μόνο το παιδί της, όμως τόσοι άνθρωποι γύρω της, που φαντάζομαι την συνόδευσαν σε αυτό το ταξίδι του πόνου, θα μπορούσαν να την απομακρύνουν ώστε να μην γίνει θύμα των μεδουσών της ενημέρωσης, την ίδια στιγμή που θρηνούσε όχι για οποιοδήποτε θύμα, αλλά για το ίδιο το παιδί της.
Θα ήθελα, σαν γονιός, να εκφράσω σε όλους τους γονείς που έχασαν, στον σεισμό αυτό, τα παιδιά τους και χωρίς διάκριση στην εθνικότητα, την συμπαράστασή μου, γνωρίζοντας ότι το να χάνει κανείς το παιδί του είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί στη ζωή του.

Υ.Γ. Αλήθεια γιατί τα τηλεοπτικά κανάλια είναι πάντα παρόντα στο Αεροδρόμιο και με πιο δικαίωμα πλησιάζουν πονεμένους ανθρώπους για να τους πάρουν μία συνέντευξη την οποία μετά θα πετσοκόψουν και θα κρατήσουν΄από αυτήν ό,τι τους συμφέρει;
Αλλά και οι συγγενείς πως επιτρέπουν σε αυτούς τους απερίγραπτους τύπους να κάνουν θέαμα τον πόνο και την αγωνία τους;
Μήπως τελικά η ρήση του Γουόρχωλ τείνει να είναι αξίωμα συμπεριφορών και ανθρώπινων αντιδράσεων;
_________________
"Τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν" (Διονύσιος Σολωμός)
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Yahoo Messenger MSN Messenger
Επισκόπηση όλων των Δημοσιεύσεων που έγιναν πριν από:   
Αυτή η συζήτηση έχει κλειδώσει, δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε, να απαντήσετε ή να επεξεργασθείτε θέμα σ' αυτή   Αυτή η Θ.Ενότητα έχει κλειδώσει, δεν μπορείτε να απαντήσετε ή να επεξεργασθείτε συζήτηση σ' αυτή    tar.gr Αρχική σελίδα του forum -> Αρχείο παλαιότερων Blog Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη σελίδα 1, 2  Επόμενη
Σελίδα 1 από 2

 
Μετάβαση στη:  
Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 

Powered by phpBB